? Czy informacja jest dobrem publicznym, czy towarem?
- Je艣li informacja zostaje opracowana w taki spos贸b, 偶e nabiera cech utworu, nie jest to ju偶 czysta informacja. Stanowi ona w贸wczas dobro publiczne. Staje si臋 utworem obj臋tym ochron膮 prawa autorskiego. Ochronie nie podlega wi臋c informacja jako taka, ale spos贸b jej opracowania.
Dzi艣 informacja cz臋sto staje si臋 towarem. Nawet je艣li jej nie sprzedajemy, to uczestniczy w obrocie. Staje si臋 przedmiotem publicznego zainteresowania. To tylko utrwala tez臋, 偶e sama informacja nie mo偶e by膰 traktowana jako utw贸r i nie mo偶e jako taka podlega膰 ochronie autorskoprawnej. Stanowi bowiem co do zasady w艂a艣nie rodzaj dobra o charakterze publicznym.
? Dlaczego informacja mo偶e by膰 uwa偶ana za dobro publiczne?
- Artyku艂 54 konstytucji zapewnia nie tylko wolno艣膰 wyra偶ania swoich pogl膮d贸w, ale tak偶e pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Gdy staniemy na stanowisku wy艂膮cznego prawa do dysponowania informacj膮 przez podmiot, kt贸ry wszed艂 jako pierwszy w jej posiadanie, dojdziemy do absurdu. Konieczne jest tu zastrze偶enie, 偶e wchodz膮c w posiadanie niekt贸rych informacji, mo偶emy je rozpowszechnia膰 dopiero po spe艂nieniu dodatkowych, przewidzianych prawem przes艂anek. Tak jest na przyk艂ad z informacjami odnosz膮cymi si臋 do sfery 偶ycia prywatnego. To, 偶e kto艣 uzyska艂 wiedz臋 na temat 偶ycia osobistego czy rodzinnego jakiego艣 podmiotu, nie daje automatycznego przyzwolenia na publikacj臋. Ta stanie si臋 mo偶liwa, je艣li istnieje zgoda na rozpowszechnienie informacji z tej sfery lub te偶 informacja ta pozostaje w zwi膮zku z dzia艂alno艣ci膮 publiczn膮 osoby, do kt贸rej si臋 odnosi.
? Jak rozgraniczy膰 informacj臋, kt贸ra nie podlega ochronie od utworu?
- Czasami rozgraniczenie informacji prasowej od utworu mo偶e nastr臋cza膰 trudno艣ci. Decyduj膮ce znaczenie ma obecno艣膰 tw贸rczych element贸w w materiale. W zakresie kwalifikacji materia艂贸w jako utwor贸w w rozumieniu prawa autorskiego du偶e znaczenie odgrywa orzecznictwo s膮dowe. Przyj臋艂o si臋, 偶e kroniki wypadk贸w drogowych, notowania gie艂dowe i walutowe, program telewizyjny czy prognoza pogody nie maj膮 cech utworu. Utworem w rozumieniu prawa autorskiego jest bowiem ka偶dy przejaw dzia艂alno艣ci tw贸rczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezale偶nie od warto艣ci, przeznaczenia i sposobu wyra偶enia. Kwalifikuj膮c materia艂 jako utw贸r, nale偶y zatem odnale藕膰 w nim oryginalno艣膰 czy inaczej m贸wi膮c - pewn膮 now膮 jako艣膰. Wi臋kszo艣膰 artyku艂贸w w prasie, z kt贸rymi si臋 stykamy, spe艂nia przes艂anki konieczne, aby uzna膰 je za utwory.
? Czy zawsze trzeba zgody tw贸rcy na skorzystanie z materia艂u prasowego?
- Co do zasady nie ma ogranicze艅 w powielaniu czystych informacji, niekwalifikowanych jako utw贸r. Je偶eli jednak chcemy si臋gn膮膰 po konkretny artyku艂, opracowanie czy komentarz, kt贸re nosz膮 cechy utworu, pojawia si臋 pytanie, czy potrzebna jest zgoda autora lub innego dysponenta praw autorskich. Prawo autorskie wprowadza tzw. licencje ustawowe - przyk艂ady dozwolonego u偶ytku. Chodzi o przypadki, kiedy nie zawieramy umowy licencyjnej z tw贸rc膮, tylko sama ustawa z mocy prawa daje nam uprawnienie do korzystania z utworu bez zgody autora. Tak膮 licencj膮 jest prawo cytatu czy przedruk prasowy z art. 25 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Przepis ten umo偶liwia szybki przep艂yw informacji. Wolno rozpowszechnia膰 w celach informacyjnych w prasie ju偶 rozpowszechnione sprawozdania o aktualnych wydarzeniach, aktualne artyku艂y na tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba 偶e zosta艂o wyra藕nie zastrze偶one, 偶e ich dalsze rozpowszechnianie jest zabronione. Jest to zatem przyzwolenie do tego, 偶eby mo偶na by艂o w celach informacyjnych przedrukowa膰 nawet ca艂y artyku艂 bez zgody autora. Nie oznacza to jednak, 偶e tw贸rca zostaje pozbawiony mo偶liwo艣ci dochodzenia stosownego wynagrodzenia za korzystanie z jego utworu. Warto zauwa偶y膰 fakt, 偶e prawo wymaga, aby przy przedruku poda膰 imi臋 i nazwisko autora oraz 藕r贸d艂o, z kt贸rego materia艂 zosta艂 zaczerpni臋ty.
? Jakie zagro偶enie niesie za sob膮 przejmowanie informacji?
- Szybko艣膰 obiegu informacji sprawia, 偶e czasami podawane s膮 informacje niesprawdzone. Co do zasady w prawie polskim przyjmuje si臋, 偶e je艣li za podawaniem nieprawdziwych informacji idzie naruszenie czyich艣 d贸br osobistych, powielaj膮cy informacj臋 tak偶e ponosi odpowiedzialno艣膰. Samo podanie 藕r贸d艂a nie zwalnia z obowi膮zku sprawdzenia prawdziwo艣ci informacji. Orzecznictwo s膮dowe 艂agodzi jednak to restrykcyjne podej艣cie i okre艣la takie sytuacje, kiedy podmiot cytuj膮cy b臋dzie zwolniony z odpowiedzialno艣ci. W szczeg贸lno艣ci b臋dziemy mieli tu do czynienia z rzeczywistym cytatem, odnosz膮cym si臋 do kwestii o charakterze publicznym.
? MARIA 艁OSZEWSKA-O艁OWSKA
doktor, kierownik Podyplomowych Studi贸w Dziennikarstwa i Komunikacji Spo艂ecznej; specjalista z dziedziny prawa prasowego i autorskiego
殴r贸d艂o: GP




